PETRÓLEO, SIONISMO E IMPERIALISMO OCCIDENTAL

Sion (transliterado a veces como Zion, Tzion o Tsion) foi inicialmente o nome dunha fortaleza «xebusea» conquistada polo rei David, situada na actual Xerusalén. Trala morte do rei David, o termo comezou a usarse para definir o outeiro no que se situaba o Templo de Salomón. Máis tarde, Sion empregouse para facer referencia tanto ó templo como a os seus propios cimentos. No Medievo, Sion o usaban militares e relixiosos católicos para denominar a «orde de Sion» nas primeiras cruzadas do século XII. A finais do século XIX e principios do XX, o "sionismo" vaise dando a coñecer no «mundo hebreo» como un movemento político integrista radical e amoral, que se vale da "mentira, ameaza e asasinato" para lograr os seus fins.

O 17 de maio de 1948, o exército sionista perpetra un ataque con morteiros contra o edificio do Patriarcado Armenio Ortodoxo do Monte Sion, dende o mosteiro dos abades beneditinos, ocupado polos sionistas. O bombardeo tamén afectou ó Mosteiro de Santiago, ó Mosteiro do Arcanxo, igrexas anexas, escolas primarias, seminarios e bibliotecas. O saldo de vítimas foi de oito mortes e vinte feridos.

ORIXES DO SIONISMO

O lobby israelí nos Estados Unidos é a punta do iceberg do coñecido como «Sionismo Político», un movemento internacional que comezou a finais do século XIX co obxectivo de crear un novo estado xudeu nalgún lugar do mundo. No 1897 esta "facción" do «mundo hebreo» liderada polo periodista europeo Theodor Herzl (cunha historia familiar moi "didáctica"), celebra o Primeiro Congreso Sionista en Basilea, producíndose unha fusión de grupos afíns e créase a «Organización Sionista Mundial», que no seu primeiro ano de exercicio eran cento dezasete grupos representados, un ano após xa eran novecentos.
Despois de valorar diferentes ubicacións para a "Terra Prometida", como Arxentina, Uganda, Illa de Chipre ou Texas, finalmente decídense por Palestina, obviando que Palestina xa estaba habitada por unha poboación dun 93-96% que non era xudea. O 96% da poboación, repartíase entre musulmáns (a maioría) e cristiáns, que eran os donos do 99% das terras. Os rabinos enviaron pescudadores a Palestina, e a resultas desta inspección, un rabino comenta nunha carta: "A noiva é bonita, pero xa está casada con outro"; após da carta, os rabinos conclúen: «"premer" a estes non xudeus economicamente, si era posible, e con violencia si era preciso».

O rabino Avraham Yitzhak Kook, co alias de «o rabino Kook o Vello», orixinario da europa oriental, formou parte do grupo de sionistas de Gran Bretaña que "muñiu" na «Declaración Balfour», e remata converténdose no «Gran Rabino de Palestina». O seu maior logro foi a elaboración dunha "ideoloxía" que combinara unha versión cabalística do xudaismo relixioso co «sionismo político», fundando o «sionismo radical» que perdura ate a actualidade.
A cábala di que: «os non xudeos son a encarnación de Satanás, e que o mundo creouse unicamente para os xudeos».
O rabino Kook, que acadou a categoría de "santo" entre os seus seguidores en Israel e Estados Unidos, proclamou: «A diferencia entre o alma dun xudeo e as almas dos non xudeos [...] é máis grande e máis fonda, que a diferencia entre a alma dun ser humano e as almas do gando».
Entre os colonos xudeus, moitos procedían dos antigos territorios habsbúrxicos de centroeuropa e do novo Imperio Soviético, que renegaban do seu idioma orixinario, ou se avergoñaban do uso do "yiddish" que os contextualizaba na humillante «vida de gueto», recuperando o «hebreo antigo reformado» con novas verbas inventadas que aludían a realidades descoñecidas polos escribas da Biblia. Os "filósofos sionistas", ocuparon o espazo da «antiga tradición cultural hebrea» con novos valores de carácter místico conectados nun contexto secular, redondeando a narrativa.
O Sionismo rexeita toda tradición xudía que simbolizara victimismo, fortalecendo a exaltación do «Novo Xudeu» musculoso, bronceado, soberbio e seguro de si mesmo, capaz de coller a "ligoña" ou un fusil, un pioneiro e un heroe capaz de enfrontarse a calquera desafío físico ou psíquico por "Israel".

PETRÓLEO, SIONISMO E IMPERIALISMO OCCIDENTAL

Unha zona do mundo converteuse en diana de interés para as grandes potencias dende 1945: Oriente Medio. A razón é que ampara entorno ó 70 % das reservas mundiais de petróleo coñecidas.

O petróleo é unha das mercancías máis importantes da economía global. É combustible, calor e luz. Sin ele o capitalismo pararíase. O petróleo é tamén inmensamente rentable. Cinco das dez corporacións máis importantes do mundo son compañías pertrolíferas. O crecemente económico estadounidense desde 1945, logo superou a producción de petróleo doméstico. Na década dos cincoenta, Estados Unidos importaba o 10% do seu petróleo, e a finais da década de 1980 era de máis do 50%. Ó mesmo tempo, novos países industrializados como China ou Índia, están exercendo unha gran presión sobre as reservas de petróleo. A proporción de China na producción global, con tasas anuais do crecemento en torno ao 8%, aumentando do 5% no 1978 ao 20% actual.

O petróleo é unha mercancía vital e a súa demanda aumenta sen parar, pero é un recurso finito. Esta é a razón principal pola que Oriente Medio se convirte nun campo de batalla.

A finais do século XIX os británicos se apoderaron de Exipto e do canal de Suez, principalmente para asegurar as súas comunicacións con Índia e Australia. Pouco antes da Primeira Guerra Mundial apareceo unha segunda razón importante para o dominio de Oriente Medio: a Armada Real británica estaba reconvertindo a súa flota, da queima de carbón a queima do petróleo. O control dos campos petrolíferos do sur de Irak se convirten nunha prioridade estratéxica.

Primeiras peregrinacións de xudeos a colonizar a «Terra Prometida Sionista».

DECLARACIÓN BALFOUR

Diversas probas documentais demostran que os "sionistas" premeron ós Estados Unidos para que entrara na guerra xunto con Gran Bretaña, a cambio dun acordo que garantira o apoio británico a colaboración da ocupación "sionista" de Palestina.
O futuro ministro de exteriores británico, Lord George Curzón, declarou sobre a teima dos "sionistas" ca ocupación de Palestina: "... que esta, xa está habitada por medio millón de árabes a quen non lles gustaría nin ser expropiados por inmigrantes xudeus, nin converterse en simples provedores de leña e acarrexadores de auga para eles".
Gran Bretaña únese a guerra no 1916. Nun só día de guerra, os británicos sofren unhas sesenta mil vítimas. Os "sionistas" prescindindo xa do argumentario vitimista da relixión ou idealista, introduciron unha variable moi motívante para o goberno británico, propóndolle que os "sionistas" de norteamérica premerían ate meter ós Estados Unidos na guerra cos británicos, sempre que se comprometeran a apoiar a creación dun fogar para os xudeus en Palestina.

Disturbios de Nabi Musa do 4 ó 7 de abril de 1920, desencadeados cono rexeite dos palestinos a «Declaración Balfour» e a masiva inmigración xudea en terras palestinas.

No 1917, o Ministerio de Asuntos Exteriores Británico, Lord Balfour, envía unha carta ó líder "sionista" Lord Rothschild. Esta carta, coñecida como «Declaración Balfour», o goberno británico comprometíase con «favorecer a creación en Palestina dun fogar para os xudeus» e «poría o seu empeño para a consecución deste obxectivo». Tamén figuraba a clara promesa «de non facer nada que puidera ir en menoscabo dos dereitos civís e relixiosos das comunidades non xudías afincadas en Palestina».

A carta que orixinalmente estaba asinada por Lord Balfour, tardou dous anos en redactarse e foi obxecto de sucesivas correccións, tanto pola parte dos sionistas británicos e norteamericanos, como polo goberno británico, tempo de negociacións que consigue fluidez na comunicación entre as comunidades "sionistas" de Londres, Nova Iorque e Washington, creando unha "unidade sincronizada". O "sionismo" norteamericano ocupa cargos moi relevantes como o do Presidente do Tribunal Supremo, que lle presentou a «Declaración Balfour» ó presidente Wilson, logrando establecer unha alianza militar con Gran Bretaña, unha mediación extraordinaria para un grupo alleo ó Estado, e da idea do inmenso poder que tiñan os "sionistas" xa daquela.
Os "sionistas" norteamericanos tamén interviñeron en frustrar un acordo de paz co Imperio Otomano que favorecía a Gran Bretaña. Os funcionarios do Departamento de Estado dos Estados Unidos, estaban ó tanto das artimañas corruptas dos "sionistas", estes ante as manifestación de molestia dos funcionarios do Departamento de Estado, aseguraban que os "diplomatas" eran "antisemitas".

A «Declaración Balfour» non é unha clausula directa do «Tratado de Versalles», pero converteuse nun documento fundamental, que definiriría a política británica no Oriente Próximo trala caida do Imperio Otomán. Formalizouse incluindoa polo Mandato británico burlando á "comisión" encargada da revisión dos textos para a súa presentación no pleno da Sociedade das Nacións no 1922, priorizando e lexitimando a ocupación sionista de Palestina.
Para os Estados Unidos entrar na Primeira Guerra Mundial, supuxo a morte duns 270.000 norteamericanos, e en torno a uns 1.200 cidadáns foron detidos e encarcerados por oporse e manifestarse en contra de entrar na guerra, algúns pasaron varios anos en prisión.

En xullo de 1920 se crea a «Haganá» como o exército que substituiría ó Mando inglés. Estaría operativa ate o 28 de maio de 1948. Entre os seus crueis logros, foi onde o terrorismo planetario dou os seus primeiros pasos e gabarse delo.

O Oriente Medio Moderno creouse trala Primeira Guerra Mundial. No 1918 desplegáronse medio millón de soldados británicos para expulsar ós turcos otomanos de Iraq e Siria. O Tratado Sykes-Picot de 1916, mantido en segredo ata a Conferencia de Paz de París en 1919, figuraba o seu reparto entre Gran Bretaña e Francia, e así se fixo.

Pero os británicos tamén asinaran outros dous acordos durante a guerra: “prometendo a independencia a os dirixentes hachemíes da rebelión nativa árabe contra o dominio turco, así como o seu apoio ao asentamento sionista en Palestina, que se convertiría no «fogar nacional» para o pobo xudeo”. Mentras que a primeira de esas promesas foi esquecida, a segunda mantívose, facéndose pública en 1917 a Declaración Balfour que apoiaba a creación dunha «Patria Xudea» no Mandato Británico de Palestina.

ARTELLANDO A VIOLENCIA VITAL

A violencia entre sionistas e palestinos comenza a principios da década de 1920, sucedéndose sublevacións populares contra o abuso descarado da «ocupación sionista». En xullo de 1920 se crea a «Haganá», como base milicia militar da que derivarían formas operativas, como o "terrorismo", co obxectivo de dezmar a poboación palestina, apoderándose do territorio e recursos, dándolle un trato a poboación orixinaria de aberto desprecio e prepotencia criminal. No 1923 se funda en Europa o «Movemento Xuvenil Betar», os seus membros contaban con campos de entrenamento por todo o continente para engrosar a cidadanía militar israelita. Membros deste colectivo viaxaron a Palestina, a súa volta vaticinábase: «... a "redención de Sion" derramando sangue».
Os «colonos xudeos» habitaban un entorno diseñado seguindo as modernas liñas da «Bauhaus», como seguindo con aquela forma de vida europea, o "cheiro" a camello failles lembrar o presente caluroso, depauperado e agrícola.

No 1931 se crea a «Organización Militar Nacional da Terra de Israel («Irgun Evai Leumi»), que nesta década protagonizarían múltiples atentados terroristas contra civiles palestinos.
No 1936 se produce a chamada «Revolta Árabe», como protesta desesperada ante a violencia, descaro e impunidade da colonización e ocupación sionista. O «Hagsná» e o «Irgun» aproveitan este tempo de protesta popular para perpetrar operacións militares de violencia extrema contra a población palestina, co obxectivo de intimidar e amedrentar.
No 1940 se crea a «Banda Stern» como escisión do «Irgun».

O 22 de xullo de 1947, o «Irgún» coa colaboración da «Haganá», bombardean o Hotel King David de Xerusalen. O obxéctivo era eliminar uns "importantes documentos secretos", en mans dos británicos, que revelaban a relación de grupos clandestinos coa Axencia Xudea. Parte do hotel era ocupado por militares e funcionarios da administración británica en Palestina, mentras o resto funcionaba como hotel. As víctimas do ataque foron 41 árabes, 28 británicos e 17 xudeos.

Menajen Beguín, setembro de 1940, contaba con vintesete anos.

Menajen Beguín que lidera un dos comandos terroristas do Hotel, dous anos após lidera a matanza da aldea árabe «Deir Yassín» a 6 quilómetros de Xerusalén, executando a 107-120 veciños, a matanza provoca alarma e censura de todo expectro xudeo acusándose ó «Herut» (liderado por Menajen Beguín) de «prácticas nazis». Anos após, na televisión norteamericana gabábase do seu historial criminal, o entrevistador pregúntalle: «Que se sinte, á luz de todo o que está pasando, ao ser o "pai" do terrorismo en Oriente Medio?»; Beguín proclamou: «En Oriente Medio!?, e no mundo enteiro!».

«Deir Yassín, 9 de abril de 1948.

O sionismo era un movimento nacionallista de dereitas fundado a finais do século XIX polo periodista austro-húngaro Theodor Herzl e apoiado por unha minoría de xudeos europeos nos anos anteriores a Primeira Guerra Mundial. A maioría dos xudeos políticamente activos durante aquel período se situaban na esquerda. O xudaismo é unha convicción relixiosa, non unha raza e nen sequera unha nacionalidade. A gran maioría dos xudeos europeos eran descendentes de conversos ao xudaismo durante a Idade Media. A súa única «patria» real era Europa. Pero os sionistas aseguraban que o antisemitismo era inevitable, que os xudeos constituian unha «nación» diferenciada e que todos eles debían por tanto assentarse nun único lugar e vivir xuntos. Naquel momento era secundario onde; un dos lugares suxeridos foi Madagascar.

A maioría dos xudeos consideraban unha fantasía aquel plan. Tiñan empregos, fogares e negocios alí onde vivían. Se integraran nas comunidades locais. O antisemitismo era unha ameaza real, pero a respostas máis práctica era, ó seu xuizo, loitar contra él en alianza con socialistas e sindicalistas, e non a ensonación de escapar a unha «Terra Prometida» idealizada.

MEDIOS DE COMUNICACIÓN

A principios dos coarenta a mestra israelita Judith Baumel fai unha valoración das «delegacións» do grupo terrorista «Irgún» (desplazadas ós Estados Unidos coa misión de recaudar "fondos" para a matanza de palestin*s, actuaban empregando métodos clandestinos e nomes falsos): "que non tardaron moito en integrarse na cultura política e social do seu país de residencia temporal. Logo entenderon que «o estado de ánimo da cidadanía», moldeado en boa medida pola propaganda e as relacións públicas, era unha «forza dominante do sistema de representación directa» nos Estados Unidos, e pronto fixéronse mestres, na manipulación dos Medios". As «delegacións» sionistas nos Estados Unidos, mostraban moitas características únicas "protofeixistas" da Europa do Leste, ao mesmo tempo que se asociaban con xudeos e grupos da esquerda.

A analista política Kathleen Christison sinala que «tanto as editoriais como artigos de información aplaudían a empresa xudea, e anunciaban a ocupación invasora dos xudeus en Palestina, como un "acontecemento épico"». A mediados da década de 1920 se desenrola unha investigación periodística, constatando que a metade dos artigos publicados no New York Times, procedían de axencias de comunicación, o que suxire que as organizacións "sionistas" puideron colocar moitos dos artigos empatizantes coa ocupación e cos plans do "sionismo" en Palestina. Por este método, as "organizacións sionistas" filtraban e difundian minimizando todas as informacións sobre o «drama dos refuxiados Palestinos» que chegaban a norteamérica. Tanto nas revistas como nos diarios, tanto nas notas informativas como nas editoriais, dábase conta da visión "sionista" dos acontecementos antes, durante e despois da "partición".

Cando o Saturday Evening Post publicou un artigo que criticaba o nacionalismo xudeu (incluíndo no mesmo xornal, outros dous artigos cunha visión acorde cos "sionistas"), os "sionistas" inundaron a redacción de cartas corrosivas, cancelaron subscricións e retiraron publicidade. Esta presión contra calquera prensa "non acorde", era coroada co cualificativo de "antisemita", o que «garantiu a plena cooperación da prensa».
A prensa xogaría un papel decisivo na construción dun marco de pensamento durante décadas.
Os periodistas desprazados a Palestina, eran "coaptados" polos "sionistas", aportando as súas redaccións unha información periodística totalmente nesgada, parcial e ignorando o «drama do pobo Palestino».
Gildersleeve, participante da redacción do Preámbulo da Carta das Nacións Unidas, que desempeñou un papel fundamental na creación da Comisión de Dereitos Humanos das Nacións Unidas, adicouse a traballar polos Dereitos Humanos en Oriente Medio. Virginia Gildersleeve testificou en diversos comités do Congreso, e premeo sen éxito, ó presidente Truman. Nas súas memorias, atribuía estes fracasos «a o control "sionista" dos medios de comunicación».

Virginia Gildersleeve (1877-1965).

O que dou un impulso ó sionismo foi o imperialismo e os líderes sonistas o entendían moi ben. Traballaron duramente para obter respaldos a alto nivel, entre outros do káiser alemán, do zar ruso e do sultán otomano, pero foron os políticos británicos os que máis atención lles prestaron. Querían que os sionistas animaran a os xudeos a facer o servicio militar durante a guerra, e veían a ventaxa de dispor dun enclave sionista probritánico na Palestina de posguerra. Un dirixente sionista escribira no 1914: «Podemos desenrrolar o país, devolvelo a civilización e constituir unha garda moi efectiva para o canal de Suez».

O problema era que Palestina xa estaba habitada, e que dos seus 700.0000 habitantes no 1918 só 60.000 eran xudeos. O resto eran árabes, a maioría deles campesiños arrendatarios, pero no 1947, cando os británicos renunciaron ó seu «mandato» para gobernar Palestina, o número de xudeos se "decuplicara" ate os 650.000, mentras que o dos árabes non chegou nen a triplicarse, chegando a 2 millóns. A diferencia se explica pola inmigración xudea a gran escala permitida baixo o dominio británico. A organización «Irgún», dende a sûa creación no 1937, leva a cabo un chamado ó mundo xudeo para a constitución dun estado xudeo en Palestina. O primeiro barco cargado con inmigrantes xudeos, chega o 13 de abril de 1937 e o último o 13 de febreiro de 1940. En total, uns 18.000 xudeos chegaron a Israel ca axuda das organizacions revisionistas e as iniciativas privadas de outros simpatizantes.

«EXODUS»

O rabino Klaussner, activo sionista, redactou un informe que remataba dicindo: "Ai que obrigar á xente a ir a Palestina".

Os "sionistas" que traballaban en Campos de Refuxiados na Europa após da Segunda Guerra, empregaron todo tipo de métodos coercitivos e crueis, para obrigar ós residentes a irse a Palestina, entre os métodos empregados están a confiscación de alimentos, despidos do traballo, expulsión dos campamentos, ...

A "Brigada Xudía do Exército Británico", unha unidade que os "sionistas" levaban tempo reclamando, se crea nos últimos meses da segunda guerra, sendo unha das primeiras unidades en entrar en escena. Os seus soldados e oficiais se converten en "evanxelizadores clandestinos" do movemento "sionista", tiñan a tarefa de reunir *s nen*s agochados en mosteiros ou en familias non xudeas de acollida. Os soldados da Brigada, dirixidos polo Centro da Diáspora da Axencia Xudía, os recuperaba e levaban a orfanatos especiais, «onde os coidaban, daban educación sionista ("Primeiro e derradeiro, sempre Israel", "Pola vía do engano, farán a guerra", ...) e os preparaban para "emigrar" a Palestina». Familias que acolleron a nen*s xudeos orfos e crevados da guerra, eran xa fillos totalmente asumidos e integrados nun entorno emocionalmente óptimo.

Cando se lle ensina «a odiar ó outro» a unha sociedade, inventando unha «mentira impune» que estimule o odio contido, fai doado xustificar o obxectivo contra o que "conspirar", pois «o enemigo sempre é o outro» ("A Conspiración: A historia secreta dos protocolos dos Sabios de Sion", de Will Eisner).

Yossi Peled, futuro comandante xeral das forzas armadas de Israel, e as súas irmáns, criados por unha familia cristián dende pequeniños. Os soldados armados da Brigada chegaron un día a súa casa, e ameazaron ós pais adoptivos con: «Estes nenos son xudeus e no los teñen que entregar si non queren facelos sufrir». Os pais non tiveron máis remedio que ceder, pero os nen*s negáronse a saír da casa. Unha das irmáns lembraba, que aínda lle resoan na cachola os gritos do seu irmán. Leváronnos ó orfanato xudeu de Bélxica.

Nos orfanatos están obrigados a falar só hebreo, e estaban en réxime de confinamento por temor a que se escaparan onde as súas familias. Miles de nen*s pasaron por institucións semellantes como estancia á outra etapa "da viaxe a Terra Prometida".

En xullo de 1945, os sionistas organizaban o Primeiro Congreso de Xudeus Sobreviventes na Alemaña, emitindo un comunicado esixindo a inmediata creación dun Estado xudeu en Palestina. Aínda que era un comunicado que supostamente representaba ós "sobreviventes", o certo foi que a maioría dos dez asinantes do comunicado eran "sionistas" enviados de Palestina.

A odisea dos 4.500 sobreviventes dos campos nazis que zarparon en xullo de 1947 como "inmigrantes ilegais" nun barco, que logo sería bautizado co nome de «Exodus». Foi un proceso totalmente contrario ó que se conta en películas e libros, algunha analista o tildou de «acontecemento mediático orquestrado».

Ben-Gurion decidiu darlle unha carga o máis dramática posible ós refuxiado xudeus de Europa, co obxectivo de difundir unha "simpatía solidaria" co invasor de Palestina. O goberno británico negouse a permitir a inmigración ilegal a Palestina (que os "sionistas" levan a cabo con eficacia dende 1920), obrigando ó barco cos refuxiados a que retornaran a Alemaña. O goberno francés ofreceuse a acoller ós refuxiados. Ben-Gurión rexeita este ofrecemento dos franceses, e os refuxiados sobreviventes do holocausto nazi, tiveron que pasar sete meses abordo do barco innecesariamente. A estratexia de Ben-Gurión colleitou múltiples simpatías a nivel mundial, beneficiando a causa "sionista". Moitos dos refuxiados do barco, solicitaron visados para emigrar a Estados Unidos, para nada querían ir a Palestina.

Ben-Gurión a conta da crueldade do confinamento dos refuxiados no barco por meses, consigue facer de Israel a principal palanca política e económica mundial dos asuntos xudeus, sentando as bases da vil coerción con Alemaña e Europa de "reparación" polo holocausto nazi.

Agora Israel non só falaba en nome dos xudeus vivos, alá onde estiveran, tamén en nome de quenes pereceron no holocausto, a os que se lles recoñeceu simbolicamente a cidadanía de israelí, converténdoos en mártires do Estado xudeu, a pesar de que seguramente, boa parte deles, si puideran, se declararían "antisionistas".

Houbo outro barco con 200 refuxiados, tiña o nome de «Patria», e os militares sionistas colocaron unha bomba baixo do casco que explotou provocando o seu afundimento cos refuxiados a bordo.

Os sionistas estaban ben financiados polos seus benefactores europeos e estadounidenses, de xeito que puderon mercar terras ofrecendo ptecios atractivos a os terratenentes árabes absentistas. De seguido expulsaron a os campesiños árabes cuias familias traballaran aquela terra durante séculos. A merca de terras polos sionistas e a represión británica das protestas desencadearon a «Gran Revolta Árabe» de 1936-39, aplastada por 20.000 soldados británicos coa colaboración de unidades paramilitares sionistas da organización «Irgún». Nela foron asesinados uns 5.000 palestin*s.

Os británicos tentaron limitar a tasa de inmigrantes xudeos co propósitos de aliviar as tensións. Esto levounos a un novo conflicto armado durante a década de 1940 coas milicias sionistas, cada vez máis osadas e criminais. O 22 de xullo de 1946 o «Irgún» voou cunha bomba a sede da administración británica en Palestina aloxada no Hotel Rei David de Xerusalén, causando 91 mortes. O movimento sionista que alimentaran os británicos, tiña agora vida propia. A shoah (Holocausto) doulle ó sionismo un novo ímpetu masivo. O descubrimento de que 6 millóns de xudeos foran asasinados nun programa de exterminio sistemático horrorizou ao mundo. Parecía corroborar as afirmacións sionistas de que o antisemitismo estaba tan arraigado que a única solución era unha patria xudea separada. A moitos lles fixo pensar que a comunidade mundial estaba moralmente obrigada a apoiar as demandas sionistas.

«PARA VÓS, NADA QUE SEXA DE OUTROS É SAGRADO»

18/01/1948: Mansurai Al Khayt; 15/02/1948: Qisarya; 27/02/1948: Wadi`Ara, Khirbet; 9/04/1948: Deir Yassin; 12/04/1948: Nasir Ad Din; 15/04/1948: Hawsha; 18/04/1948: Al Wa`ra Al Sawda; 21/04/1948: Haifa, Hussayniyya; 25/04/1948: Balad Ash Sheikh; 2/05/1948: Ayn Al Zaytun; 4/05/1948: Al Abbasiyya; 11/05/1948: Bayt Daras, Burayr; 12/05/1948: Khubbayza; 14/05/1948: Abu Shusha; 21/05/1948: Al Tantoura, Al Kabri; 9/07/1948: Qazaza; 10/07/1948: Lydda; 16/07/1948: Al Tira; 24/07/1948: Ijzim, 21/10/1948: Beer Sheba, 28/10/1948: Isdud; 29/10/1948: Eila Boun, Jish, Najd Al Kurum, Al Dawayima, Safsaf; 30/10/1948: Sa`sa`, Salihá, Arab Al Samniyya; 18/12/1948: Al Khisas,

O historiador israelí Tom Segev asegura: «Israel naceo do terror, a guerra e a crueldade».

Nos anos previos a «resolución da partición», se suceden unha serie de matanzas entre o terrorismo sionista, os resistentes palestinos e o Mando inglés.

A descripción das matanzas cometidas por ambos bandos son de "pesadelo". Un testigo israelita denunciaba que no pobo de «Al Dawayima»: «Mataban ós nenos fendéndolles a cachola a paoazos [...]. Un soldado gabábase de violar a unha muller antes de pegarlle un tiro».

A aprobación da "Revolución da Resolución" en novembro de 1947, desencadeou a violencia prognosticada polos analistas do Departamento de Estado como o Pentágono, para a que os "sionistas" levaban tempo preparándose: "Provocaron, polo menos, unhas trinta e tres matanzas nos pobos Palestinos, a metade delas, antes de que un só país Árabe se sumara ó conflito armado".

Un testigo e futuro coronel do exército israelita, valorou o labor dos milicianos sionistas: «Non sabían combater, pero como asasinos eran moi bos». Un representante da Cruz Vermella que se atopou cos cadáveres de «Deir Yassín», chegou a tempo para presenciar parte da matanza. Escrebe no seu diario: «As milicias sionistas seguen irrompendo nas casas con fusiles e coitelos cando cheguei ó pobo. Presenciei a unha moza xudía cunha daga ensanguentada, e vin a outra apuñalando a unha parella de anciáns na porta da súa casa». O representante, sinalaba que a escena rememoráballe a actuación das «SS» que presenciara en Atenas.

As forzas "sionistas" contaban co equipamento máis moderno e maior número de soldados que os resistentes árabes.

Lanzaron unha campaña internacional propagandística a favor do «Plan de Partición». Nos Estados Unidos tocaron todo o espectro político e líderes sindicais de esquerdas, que organizaron unha manifestación en Nova Iorke, que reivindicaba o «Plan de Partición» e a creación dun estado hebreo, no que participaron unhas dez mil persoas. Truman, ao marxe do Departamento de Estado, con certo secretismo, decide dar o seu recoñecemento ao novo Estado após o anuncio da súa creación, convertendo os Estados Unidos no primeiro país que recoñece oficialmente a existencia de Israel.
Os "sionistas" lograron acadar a primeira metade do seu obxectivo, nacera "Israel", o autoproclamado «Estado Xudeu».

A resultas desta «Guerra de Independencia» de Israel, preto de 750.000 palestinos (homes, mulleres, nen*s), foron expulsados desapiadadamente das súas casas, e a abandonar a súa terra.
Mentras a propaganda israelita aseguraba que os refuxiados marcharan "voluntariamente", que recibiran orden de irse dos líderes árabes, tanto os propios refuxiados como o periodista Erskine Childers o negaban. Childers fixo un análise dos programas de radio da época, e comprobou que ningún lider árabe recomendara a os palestinos a abandonar as súas casas e terras, de feito, os líderes instaban de cote á poboación a que permaneceran no seo territorio. Childers tamén refutou outras miserables acusacións "sionistas" sobre os refuxiados.

Após da "Conquista de Palestina", un palestino de cen anos describía así a diferencia na forma de goberno dos "sionistas": «Lembro ós Turcos e a os Ingleses, ningún comportouse coma vosoutros. Para vós, nada que sexa de outros é "sagrado"».

No 1947, cando a retirada británica era inminente, as Nacións Unidas amañaron un plan de paz internacional. Palestina iba a ser dividida, concedendo o 55 % do territorio a os sionistas, que só representaban o 30 % da poboación, sendo a gran maioría deles colonos inmigrantes. Os árabes rexeitaron o plan e se produciron grandes manifestacións antiimperialistas nas capitais árabes. Os palestinos organizáronse para a autodefensa e agardaban un respaldo árabe máis amplo, pero os sionistas eran agora demasiado numerosos, estaban demasiado ben organizados e demasiado armados para poder detelos. Pasaron a ofensiva e apoderáronse do 80 % do territorio histórico de Palestina.

A ANÉCDOTA DA ÉPOCA

Unha anécdota da época, relata o caso dun mestre israelita de procedencia alemana, que tiña un retrato na mesa do seu escritorio de Adolf Hitler. Un inmigrante indignado preguntoulle polo «retrato dese ser monstruoso». O mestre respostoille: «Preciso telo presente!, faime lembrar que non debo botar de menos ó meu país»,

O terrorismo foi un instrumento esencial da súa conquista. Despois de que o «Irgún» masacrara a 100 palestinos en Deir Yassin o 9 de abril de 1948, camións de milicianos sionistas percorreron os alrededores gritando: «Deir Yassin! Deir Yassin"»; como advertencia para os demais. Máis de 700.000 palestinos fuxiron na Nakba (Desastre) de 1948. Os monarcas árabes prepararon os seus exércitos para a guerra. Foron rápidamente derrotados, pero se apoderaron dun pequeno territorio para sí mesmos, dividindo os restos do territorio palestino entre Exipto e Xordania.

REFUXIADOS PALESTINOS

No 1949, a anunciada "Guerra da Independencia" de Israel e a limpeza étnica, produciran centos de miles de refuxiados palestinos. O representante dos Estados Unidos en Israel, enviou un informe urxente a Truman: "A traxedia dos refuxiados árabes acada proporcións dramáticas e habería que tratalo como unha «catástrofe» [...] Según estimacións, o frío e a chuvia do inverno vai matar a máis de cen mil anciáns, mulleres e nen*s dos aproximadamente catrocentos mil refuxiados sen fogar e sen apenas alimentos".

Seguiu crecendo o número de refuxiados ata 750.000, e ordas de palestinos desesperados e famentos inundaron os países árabes veciños, tensando criticamente as relacións entre estes países.

O Departamento de Estado dos Estados Unidos informou que nos últimos nove meses do 1948, os estados árabes doaran 1,1 millóns de dólares para axudar ós refuxiados, e observaba: «esta cantidade é moi xenerosa, si temos en conta o presuposto que manexan estes países». Tamén se informa da "axuda directa" ofrecida polo goberno de Israel até a data, que ascende a "500 caixas de laranxas".

Israel adquiriu propiedades por un mínimo de 480 millóns de dólares no 1947, o equivalente a uns 5.500 millóns de hoxe. Neste proceso de sionización do territorio palestino, destruíronse numerosos conventos, hospicios, seminarios e igrexas cristiáns, ou se expulsou ós seus propietarios e custodios.

Truman consciente da súa contribución a este desastre, tentou de convencer ós sionistas de que permitiran ós refuxiados retornar ós seus fogares. O diplomático encargado de comunicárllelo, sentiuse molesto coa negativa case chulesca dos sionistas, e comunicouno ó Departamento de Estado: «O que istou vendo é un aborto da xustiza e da humanidade, do que non quero ser a parturenta».

O Departamento de Estado ameazou con reter 49 millóns de fondos solicitados por Israel ó Export-Import Bank, si Israel non permitía o retorno de polo menos uns douscentos mil refuxiados. O diplomático encargado de transmitir esta posición ó embaixador israelí, á volta de entregar a comunicación na oficina, recibe unha mensaxe da Casa Branca, que lle comunicaba que «o Presidente desvincúlase da retención do préstamo do Ex-Im Bank».

«Na documentación que aporto, acuso ós "sionistas" de recurrir á presión e o engano, para que os Estados Unidos participe nunha política de apoio ó ambicioso Estado xudeu sionista, teocrático e baseado na exclusión étnica. Tanto eu, como os compañeiros do Departamento de Estado que criamos que isto é contrario ós intereses de Estados Unidos, fomos desautorizados polo Presidente Truman (Edwin Wright, especialista do Departamento de Estado dos Estados Unidos para Oriente Medio entre 1945-1966).

Actualmente se celebra o Día Internacional de Solidaridade co Pobo Palestino, a comunidade internacional lembra a os máis de 5,5 millóns de refuxiados apátridas que ostentan un doble récord: ser o grupo de poboación máis numeroso e que máis tempo permaneceo como refuxiado.

O 14 de maio de 1948 proclamouse a independencia do estado de Israel. Dende entón combateo contra os seus veciños en 1956, 1967, 1973 e 1982. En 1967 arrebatáronlle os Altos do Golán a Siria, Cisxordania a Xordania e a franxa de Gaza e o deserto do Sinaí a Exipto. Aquel ano outros 350.000 palestinos protagonizaron un segundo éxodo. Boa parte do territorio adicional ocupado en 1967 foi retido. Israel sigue anexionándose terras, construindo colonias e alentando a inmigración xudea. Mantendo niveis extraordinariamente altos de represión interna contra os palestinos, que alcanzaron máximos durante a Primeira Intifada (1987-93), a Segunda Intifada (2000-05) e a «Operación Chumbo Fundido» en Gaza (2008-09).

Israel é un país intrínsicamente militarizado e expansionista porque é un estado de colonos baseado na desposesión. Nunca poderá vivir en paz cos seus veciños porque lles arrebataron a terra. A inseguridade impón unha presión permanente para aumentar o seu territorio e a súa man de obra.

A Primera Intifada Palestina ou «revolta das pedras», foi unha serie sostida de protestas, actos de desobediencia civil e disturbios levados a cabo por palestinos en Israel e nos Territorios Palestinos ocupados por Israel. Na conmemoración do vixésimo aniversario pola ocupación militar israelí de Cisxordania e a Franxa de Gaza, que dou comenzo despois da guerra árabe-israelita de 1967. A revolta extendeuse entre decembro de 1987 e a Conferencia de Paz de Madrid de 1991, algúns marcan o seu remate no 1993, coa sinatura dos Acordos de Oslo.

Israel é tamén un posto avanzado do imperialismo. Recibe regularmente máis do 25% da axuda militar estadounidense ao extranxeiro. O estado sionista é o "can de presa" pagado polo imperialismo occidental en Oriente Medio.

O sionismo e o imperialismo estadounidense, son fonte permanente de opresión, violencia e inestabilidade en Oriente Medio. Só unha revolución árabe dende abaixo con poder suficiente para reconfigurar toda a estructura xeopolítica da rexión, pode ofrecer a esperanza dunha paz duradeira. O camiño hacia Xerusalén pasa polo «O Cairo».

«Bodegón da Barbarie Sionista de Palestin*s»
Operación Chumbo Fundido: Trescentos cuarenta e cinco mortos, máis de mil seiscentos ferid*s e miles de cidadáns palestin*s aterrorizados.

Fonte:

"UNHA HISTORIA RADICAL DO MUNDO" de Neil Faulkner. Edita Pasado & Presente, Barcelona, 2018.

"A HISTORIA OCULTA DA CREACIÓN DO ESTADO DE ISRAEL" de Alison Weir. Edita Capitán Swing, 2021.

- “A FRACTURA: Vida e Cultura en Occidente 1918-1938” de Philipp Blom. Editorial Anagrama.

https://www.lavanguardia.com/historiayvida/historia-contemporanea/20240216/9493493/comision-peel-partir-palestina-acabar-conflicto-irresoluble.html

- Wikipedia.