«RAGTIME» O “Ragtime (Rebenta Tempo)”, considérase a música composta e pianística, que condensa os sons de Nova Orleáns combinándoos coa música de piano clásico do século XIX. O afroamericano Scott Joplin (1868-1917) foi a figura máis destacada de este son. A súa difusión atopou o seu público nos campamentos dos traballadores, que trazaban as grandes vías para os comboios que atravesan o continente norteamericano. Os compositores de 'ragtime' reproducen os seus rags en rolos dos pianos mecánicos, estes rolos distribuíronse por miles de exemplares antes da época do disco fonográfico. Foi nos anos cincuenta, cando se descubriron dun xeito casual, unha serie de rolos en tendas de antigüidades e publicáronse en discos. Máis que calquera outra forma de jazz, o 'ragtime' considérase “música branca tocada a negra”. «VALORES CULTURAIS APÓS PRIMEIRA GUERRA» As guerras culturais, entre os valores conservadores e a visión do mundo da xeración de posguerra, tiveron como escena...

Friso do Poñente. Foto de Ruth Matilda Ánderson 1926. O Baldaquino do Campo Santo de Santa María a Nova é unha reconstrución, ben por risco de derrubamento ou por traslado de lugar, posiblemente sea por traslado. Na actualidade presenta unha planta cadrada de 3 x 3 m. Nos extremos da planta arrancan columnas directamente da terra, algo pouco frecuente, xa que o normal sería que dispuxera de bases. As columnas son de 0,50 x 0,50 m., cunha altura media de 3,7 m., con estrías nas catro arestas, as cales non gardan simetría entre si. As columnas rematan en capiteis de pouco grosor con molduras de caveto (cóncavas); de cada columna sobresae un canzorro; que tampouco gardan a mesma relación na altura. O coñecemento da misión destes canzorros daríanos unha luz moi importante dos posibles ritos celebrados neste Baldaquino. A parte superior está formada por catro frontóns cunhas medidas aproximadas de 2,90 m. De longo, 0,50 m. De alto e 0,15 m de espesura. Dous teñen labrados uns encaixes no...

ICONOSÓFICA O Nacemento de Venus (en italiano, La Nascita di Venere - 1482-85) é un cadro realizado polo pintor renacentista Sandro Botticelli (1445-510), unha das obras cume do mestre florentino e do Quattrocento italiano. Está executado ó temple sobre lenzo e mide 278,5 cm. de ancho por 172,5 cm de alto. Está exposto na Galería Uffizi, en Florencia. Este cadro foi no seu tempo unha obra revolucionaria por canto presentaba sen tapuxos un nu feminino non xustificado por ningún compoñente relixioso, así como un tema mitolóxico procedente da cultura clásica grecorromana anterior o cristianismo, o que supuña a plena aceptación -o menos por parte das elites culturais- do novo humanismo renacentista alonxado do escurantismo medieval. A súa interpretación iconográfica vincúlase ca Academia Platónica Florentina, un círculo intelectual patrocinado poa familia Médici que se cultivou tanto no terreo da filosofía como da literatura e a arte. O significado da obra está relacionado pois co neopla...

Desembocadura do río Tambre. A Creba é o illote que se ve a esquerda. Plinio a situaba nos pobos Tamaricos dicindo que nela se atopan as famosas Aras sextianas, feito que parece corroborar Carré Aldao ao dicir: “que as tan discutidas Aras sextianas, torques de ouro e fíbulas preciosas apareceron por estes paraxes e foron a enriquecer as colecciones soberbias do Sr. Blanco-Cicerón”. Na Historia Compostelana relátase como os piratas-sarracenos e normandos (vikingos), instalados na illa asolaban frecuentemente a costa provocando que os nativos abandonasen as súas casas a comenzos da primavera ate mediados do outono refuxiándose nos montes próximos. Alvaro das Casas escribe: Que a últimos do século XI, os Almorávides fixeron incursións polos alrededores da Vila de Noia, no ano 1.115 dominaron a illeta da Creba, cerca da desembocadura do Tambre, arrasando a Vila de Noia” A Creba é unha pequena illa, duns trescentos metros de lonxitude e algo máis de cen de anchura. En tempos os pescadores...

Combinando a relación experimental, distancia-velocidade radial das galaxias, cos modelos teóricos derivados da Relatividade Xeral de Einstein, chegamos a idea actual de vivir nun Planeta, cun diámetro de 40.000 Km., que xunto outros, da voltas ó redor do Sol, formando un Sistema Solar cun diámetro duns 100.000 a.l. (anos luz), integrado nunha Galaxia con forma de espiral chamada "Vía Láctea". O Sol, a nosa estrela, é ún dos douscentos millóns delas que se estima que hai na Vía Láctea, esto daría uns 3,2 billóns de planetas na Galáxia. O Sistema Solar dista uns 26.000 a.l. do centro da Galáxia, e demora uns 250 millóns de anos en orbitar a Vía Láctea. A Galáxia ten uns 100.000 a.l. de ancho e uns 1.000 a.l. de grosor. A nosa Galáxia, nun Universo en expansión, cuns dous billóns de galaxias como a nosa no Universo observable, e xurde a cuestión de: "si o Universo é 'o todo' , ou formará parte dun hipotético multiuniverso ?". Desde o punto de vista mecanicist...

ÉTIENNE DE LA BOÉTIE (1530-1563) Étienne d'a Boétie propon un enfoque sobre a condición humana e social do individuo. Contaba con dezaoito anos cando escribiu o "Discurso contra a Servidume Voluntaria", recorre ós clásicos, con soltura e dominio, como exemplo ilustrativo para desvelarnos con amenas erudicións, a escandalosa vileza que aniña no íntimo do noso ser, xunguíndonos con soberbia, a os máis lacerantes xogos político-económicos. Aínda que o “Discurso”, non tiña a intención de curar a ferida mortal, que a xuízo de Étienne, consideraba que o vulgo sufría, e que séculos despois de sucesivas tiranías, escravitude, guerras, exterminios masivos,... e demais barbaridades inenarrables, este “Discurso” actualízase coa brillantez, dun importante aviso para navegantes, lembrándonos, sen pó nen palla, que a submisión máis salvaxe, non é a que se impón por medio da forza, senón por medio da escandalosa e fraudulenta elección popular e a pasividade do costume. Mais, volvend...