O Baile da Regueifa nalgún lugar preto de Noia a principios do 1904. O cerimonial de vodas en Galicia foi riquísimo. Hoxe está practicamente perdido. O normal era que, aínda aceptando certas constantes, variase duns lugares a outros. Principia polos regalos que se facían os noivos; o home recibía da muller o traxe completo de pana, chaleque e leontina, medias e a inmaculada camisa, sobre todo ... Ele entregáballe a muller unha saia de estemeña ou armur, un pano de merino, unha blusa con adobios de veludo e azibache ... Disparos de foguetes e ate armas de fogo recibían ao cortexo da aldea. Había un gran rebumbio no lugar pois ninguén quería perder o espectáculo da cabalgada que facían os noivos e os pais, padriños e convidados O mozo que ia buscar a "verdasca" -vara verde que acostuman a levar os pastores do monte- cruzaba a comitiva coa súa cabalería adobiada de lazos e fitas de cores na cabeza e nas crins, e por alí andaba o Sr. Xuiz Municipal e o gaiteiro, que tiña que toc...

“Pola noite, teño a ansia de escoitar a verba agarimosa de Castelao. Por fin chega a xente, e acomódome para non deixar escapar nin unha soa das súas verbas, pero pronto teño que poñerme de pé, pois é tal a afluencia de xente, que a sala non é capaz de que podamos estar sentados. Pronto chega Castelao e unha salva de aplausos acolle a súa entrada na sala, que xa está chea de xente. Cóntanos Castelao, os desprezos de que son obxecto os galegos nas demais rexións da Hispania. Logo le versos de autores casteláns, que son un verdadeiro insulto para Galicia. Prosigue resaltando a falta que fai preparar a xuventude para o día de mañá, e remata dicindo que esa xuventude serán os "ultreias", o que aplaudo cunha ilusionante fé e esparanza. Logo concorremos à cea que no seu agasallo está preparada. O fago cun apetito sen igual, pois xa fai dous días que xantamos á maneira dos mariños, a pesar de que unha cea así non debe ser tomada con esa voracidade. Despois da cea, na compaña d...

VARLAM TÍJONOVICH SHALÁMOV (ruso: Варлам Тихонович Шаламов), Vólogda, 5 de xuño de 1907–Moscú, 17 de xaneiro de 1982 A firmeza moral, a persoalidade indoblegable de Varlam Shalámov fórmase enfrentada a outro carácter forte, o do seu pai Tijon, pope e home profundamente relixioso, parecido o seu fillo en rigor pero moi distinto nas súas creencias. Nadezhda, a esposa de Tikhon Shalámov, enxendra un fillo fanáticamente ateo. O pai, un home noutro tempo misioneiro en Alaska, amante da caza que, por costume e necesidade, cría e sacrifica, claro está, animais domésticos, educa a un fillo que, como confesa Varlam nas suas memorias, é incapaz de matar a un ser vivo nen polo mesmo alimentarse da súa carne. Pero a fidelidade extrema e obstinada ós seus respectivos idearios, a súa firmeza moral, será moi semellante en pai e fillo. O pequeno de cinco irmáns, será o fillo máis querido da súa nai, unha mestra que abandona a súa profesión para entregarse á familia. Ela ensinará a Varlam a leer ós t...