“Pola noite, teño a ansia de escoitar a verba agarimosa de Castelao. Por fin chega a xente, e acomódome para non deixar escapar nin unha soa das súas verbas, pero pronto teño que poñerme de pé, pois é tal a afluencia de xente, que a sala non é capaz de que podamos estar sentados. Pronto chega Castelao e unha salva de aplausos acolle a súa entrada na sala, que xa está chea de xente. Cóntanos Castelao, os desprezos de que son obxecto os galegos nas demais rexións da Hispania. Logo le versos de autores casteláns, que son un verdadeiro insulto para Galicia. Prosigue resaltando a falta que fai preparar a xuventude para o día de mañá, e remata dicindo que esa xuventude serán os "ultreias", o que aplaudo cunha ilusionante fé e esparanza. Logo concorremos à cea que no seu agasallo está preparada. O fago cun apetito sen igual, pois xa fai dous días que xantamos á maneira dos mariños, a pesar de que unha cea así non debe ser tomada con esa voracidade. Despois da cea, na compaña d...

VARLAM TÍJONOVICH SHALÁMOV (ruso: Варлам Тихонович Шаламов), Vólogda, 5 de xuño de 1907–Moscú, 17 de xaneiro de 1982 A firmeza moral, a persoalidade indoblegable de Varlam Shalámov fórmase enfrentada a outro carácter forte, o do seu pai Tijon, pope e home profundamente relixioso, parecido o seu fillo en rigor pero moi distinto nas súas creencias. Nadezhda, a esposa de Tikhon Shalámov, enxendra un fillo fanáticamente ateo. O pai, un home noutro tempo misioneiro en Alaska, amante da caza que, por costume e necesidade, cría e sacrifica, claro está, animais domésticos, educa a un fillo que, como confesa Varlam nas suas memorias, é incapaz de matar a un ser vivo nen polo mesmo alimentarse da súa carne. Pero a fidelidade extrema e obstinada ós seus respectivos idearios, a súa firmeza moral, será moi semellante en pai e fillo. O pequeno de cinco irmáns, será o fillo máis querido da súa nai, unha mestra que abandona a súa profesión para entregarse á familia. Ela ensinará a Varlam a leer ós t...

Co discurso IX complétase o “Discurso contra a Servidume Voluntaria” que Etienne Da Boétie (1530-1563) escribe en 1548 ós dezaoito anos de idade. Contemporáneo de Montaigne, este quedou sorprendido da ousadía e calidade do autor, así o aseguraba no prefacio da súa publicación 25 anos despois. O discurso tamén se coñece como «O Contra Un», porque o tirano que desarraiga a sociedade da terra, da liberdade, destrúe a amizade e desterra o pluralismo, saqueando as fronteiras, acadando os redutos da intimidade humana: «É difícil crer que haxa algo de público, neste goberno no que todo é de un» , afirma Etienne. Parecendo así, que a “rex pública (o ben común)”, é suplantada pola pretensión particular, subxectiva, de quen se arroga ser dono da representación da cidadanía. Esta defensa do goberno das leis, que alcanza a mesma conclusión a que chegou Platón, cando as circunstancias o obrigaron a renunciar a práctica da utopía, convén que non caia no esquecemento. A verdade é que o tirano nin...