AMOR: UNIVERSO EMOCIONAL

Galaxia do Amor.

FUNDAMENTACIÓN CIENTÍFICA DAS EMOCIÓNS NO UNIVERSO

A «astronomía» é a ciencia que estuda os corpos do universo (planetas, satélites, cometas, estrelas, materia interestelar, materia escura, galaxias, etc ). Dado o seu amplo campo de estudio, esta dividiuse en catro ramas: Astronomía de Posición, Mecánica Celeste, Astrofísica e Cosmoloxía.

A Astronomía de Posición sitúa na esfera celeste a posición dos astros. Describe o seu movemento e fenómenos como os eclipses. Se aplica ó «Universo das Emocións» para determinar a posición das diferentes emocións no espazo.

A Mecánica Celeste ten por cometido interpretar os movementos da Astronomía de Posición. Estuda o movemento da lúa, os planetas en torno ó sol, dos seus satélites e o cálculo das órbitas de cometas e asteroides. A súa aplicación ó «Universo das Emocións» consiste no análise da progresión dunha emoción a outra.

A Astrofísica estuda os astros cono corpos cunhas calidades físicas propias, analizando a súa composición, estrutura e evolución. A súa aplicación ó «Universo das Emocións» consiste en analizar as características intrínsecas de cada emoción.

A Cosmoloxía estuda os orixes, estrutura e evolución do universo no seu conxunto. A "Cosmoloxía Física" desenrolouse na primeira metade do século XX, a consecuencia dunha serie de acontecementos e descubertas, como por exemplo:
1915-1916: Einstein formula a «Teoría Xeral da Relatividade».
1920-1921: Establécese a existencia de galaxias externas a Vía Láctea.
1930: Lemaitre esboza a hipótese da procedencia do universo dun só "cuanto de enerxía".
1933: Fritz Zwicky propón a distribución das galaxias e introduce o concepto da «Materia Escura».
1964: Se acepta o modelo Big Bang (Gran Explosión) ca idea do «Universo en Expansión».

A aplicación da astronomía ás emocións consiste en estudar os orixes e funcións primitivas e como evolucionan. Por exemplo, analizar a evolución do concepto de paisón, amor ou felicidade ao longo dos anos.

A COMPLEXIDADE DO AMOR

Así como a alegría se pode considerar unha emoción sen complicacións, o amor é, probablemente, a emoción máis complexa que existe. Tanto é así que algúns autores dudan de que sea unha emoción básica. De feito non está en moitas das clasificacións. Esta complexidade é debida, en gran medida, a que hai unha única verba para refirirnos a moitos tipos e formas de amor.

A FUNCIÓN DO AMOR

A función do amor é aumentar as probabilidades de permanencia da especie. Neste senso ten que ver, loxicamente, coa reproducción. Hai un longo proceso para asegurar a reproducción, que pode incluir a atracción erótica, o enamoramento, a atracción sexual, o compromiso, a maternidade e paternidade, a convivencia, a educación dos fillos, etc. Según en qué aspecto fixemos a atención, teremos distintas formas de entender o amor.

AS RÉMORAS DO AMOR

As emocións asociadas o amor poden ser extremadamente poderosas, chegando con frecuencia a ser irresistibles. Neste senso non hai dúvida de que o enamoramento é unha emoción, coas respostas fisiolóxicas propias das emocións fortes, que chegan incluso a facer sofrer a persoa enamorada. Pero, esto é amor?. Probablemente, referímonos o “amor” como outra cousa distinta do “enamoramento” ou a “atracción erótica”.

A INTELIXENCIA EMOCIONAL

A intelixencia emocional consiste en gran medida en poñer intelixencia (razón, cognición) as emocións. Esto ten unha gran aplicación o amor. Teríamos que desenrrolar un “amor intelixente” que poida proporcionar benestar a humanidade e evitar as pasións (amor paisoal) e esaxeracións que poden causar tantos problemas.

Din que «obras son amores e non boas razóns». O amor faise presente na acción polo benestar da outra persoa. Na familia e en calquera convivencia fanse inevitables os conflictos que xeran emocións contrarias ó amor. Neses momentos fai falta moita regulación emocional e mente clara para continuar construindo o benestar da outra persoa.

Nas situacións de conflicto, nas que o sentimento amoroso pode estar ausente, tamén se pode falar de amor?. Fixémonos en que fomos pasando da emoción a razón. Na definición do *amor, hai máis regulación emocional e razoamento que de emoción espontánea strictu sensu. Pero esta é a complexidade do amor, sobre a cal queda moito por aprender e por facer. Por eso proponse como unha *galaxia en expansión.

Parte superior do Universo Emocional.

EDUCANDO NO AMOR

Na educación formal foise introducindo a educación sexual, e está moi ben. Si analizamos os contidos acostuman a ser a anatomía sexual, reproducción, métodos anticonceptivos, prevención de embarazos non planificados e prevención do sida.

Pero o amor acostuma a estar ausente da formación. Aprender a amar, aprender no amor e aprender do amor, son todavía unha asinatura pendente.

Na educación emocional, dende os primeiros anos da vida na familia e ó longo da educación infantil, primaria, secundaria e na formación continua o longo da vida teriase que introducir os coñecementos que a investigación centífica ten aportado sobre o amor nun amplo senso. Non podemos supor que as persoas nacen con cencia infusa sobre o amor. Se non educamos no amor, se non creamos contextos que posibiliten aprender a amar, estamos sacrificando un aspecto moi importante da educación dunha persoa.

AMOR NO PROSOCIAL

A educación prosocial ten como finalidade desenrrolar comportamentos prosociais, que son aqueles nos que se realizan accións en favor de outras persoas sen agardar nada a cambio. Curiosamente, esto pode ser unha gran fonte de satisfacción emocional. Educación prosocial e educación emocional se poden considerar como aspectos dun mesmo fenómeno encamiñado ó desenrrolo da persoalidade integral. Ambos son unha vía prometedora para aprender a amar.

Parte inferior do Universo Emocional.

--------------------------------------------------------------------------------

*AMOR: Amor é a emoción esperimentada por unha persoa hacia outra. Maniféstase en desear a súa compaña, alegrarse co que é bon para ela e sofrer cando ela sofre. É o afecto que sentimos pola outra persoa, grupo, animal, cousa ou idea. Vivir o amor implica participar activamente na construcción activa do benestar do ser amado. Neste senso o amor combina a ternura coa razón para a acción (emoción, cognición e comportamento).

*GALAXIA: As galaxias das emocións, son agrupacións masivas de fenómenos afectivos, e son as estructuras máis grandes nas que se aglutinan as emocións.

O universo está formado por galaxias e estímase que hai uns 100.000 millóns de galaxias no universo, a mesma cantidad de neuronas que temos no cerebro. Esta curiosa coincidencia numérica, fai propor un paralelismo entre o universo cósmico e o universo das emocións que se procesan no cerebro.

As galaxias poden ser:
a) Galaxias Espirais, o 75% das galaxias do universo son de este tipo, tamén no universo das emocións a maioría son de este tipo. O centro está ocupado pola emoción básica e esta da nome a galaxia. Algunhas de este tipo son: “medo, ira, tristura, ledicia, amor e felicidade”;
b) Galaxias Espirais Barradas, tamén se considera materia interestelar que se expande por todo o universo. Exemplo de este tipo é a “sorpresa”, que tamén se presenta nas demais galaxias;
c) Galaxias Elípticas, exemplos desta son as “emocións sociais” ou as “emocións estéticas”. Están presentes en todas as galaxias pola característica estética: non é o mesmo unha tristura real, que unha tristura provocada por unha obra (literatura, teatro, cine, ópera, etc.);
d) Galaxias Irregulares, non se axustan a ningunha forma das anteriores, tendo en común coas demais que normalmente son pequenas e conteñen un alto porcentaxe de materia interestelar. Calcúlase que supoñen o 5% das «galaxias do universo». No universo das emocións, pódense considerar galaxias de este tipo “o asco e a ansiedade".

--------------------------------------------------------------------------------

Chegou Deus e dixo: «A ti, Eva, concédoche o "don" da empatía, con ela coidarás o vulnerable corazón de Adán». Eva quedou perplexa ó apoderarse dela o temor de ser rexeitada por Adán. Do mesmo xeito dixo Deus a Adán: «A ti, Adán, concédoche o "don" da forza, con ela conterás o intenso poder de Eva»; e Adán quedou abrumado, pois decatouse do temor a ser destruído por Eva.
E ambos andaron confusos e temorosos [...] ata que tras moitos enfrontamentos [...] recoñeceron o seu "don" gracias a que se atreveron a despegalo e así puideron marabillarse cos seus "regalos". Así, un bo día plantouse Adán solemne ante Eva dicíndolle: «Entrégoche a miña vulnerabilidade para que a coides con dozura». Entón dixo Eva emocionada: «Entrégoche a miña forza para que a dirixas con firmeza».
Finalmente, xuntos crearon o froito que honraba a súa nai e ó seu pai, un novo ser que se guiaba polo sentir do seu corazón e a determinación da súa mente.

(Alegoría sobre o xurdimento da cooperación armónica entre as polaridades feminina e masculina)

Fonte:

"Universo de Emocións" de Rafael Bisquerra, prologado por Eduard Punset- universodeemociones.com

[...]

Todo esto fará o amor en vosoutros para que podades coñecer os segredos do voso corazón único e convertervos, por ese coñecemento, nun anaquiño do corazón da Vida.
Pero si, no voso medo, procurades soio a paz e o pracer do amor, entón, é mellor que cubrades a vosa nudez e vos afastedes dos seus umbrais, cara a un mundo sen primaveras onde reiredes, pero non con toda a vosa risa, e choraredes, pero non con todo o voso pranto.
O amor non dá máis a sí mesmo, non toma nada máis que de sí mesmo.
O amor non posue nin é posuído.
Porque o amor bástase para o amor.

[...]

Taller de Prácticas Filosóficas https://tallerdepracticasfilosoficas.com
KHALIL GIBRAN: «sobre o amor»